Een spontaan gesprek... hoe doe je dat ook alweer?

Jo (26) is een typisch Amsterdams meisje (euh... vrouw): ze doet belangrijke dingen in de marketing, hangt graag in hipsterbarren, pingelt een beetje op een gitaar en is iets vrijgezeller dan ze zou willen. En ze blogt, want dat hoort tegenwoordig. Jo gaat ohello uitproberen en jullie mogen mee. In gedachten dan. Momenteel zit ze op Bali, waar Ohello (nog!) niet werkt. Maar da’s daar ook niet echt nodig...

Ik zit alweer in de laatste week van mijn reis! Bizar hoe snel dat gaat. Na een paar dagen visjes kijken (en opeten) op #nofilter-eiland Nusa Lembongan ben ik weer terug waar ik begon: Ubud. Het dorp waar ik een niet terug te draaien bloedhekel heb gekregen aan het woord healthy, omdat dat op ieder krijtbord in iedere westerse tent staat. En ook nog een keer in de menukaart. Ook bij alle taart. Mensen, raw honey is gewoon honing! Zit ook suiker in! Argh.

En toch is het hier heerlijk! Vanmiddag zat ik een beetje te werken in zo’n raw food-barretje (zonder nopanicitsorganicantioxidantenergyrawcocogojiberrysmoothieshake, met bier. Een grote!) toen er een behoorlijk knappe jongen bij me aan tafel kwam zitten. Het was nogal druk, dus ik ging ervanuit dat hij dat deed omdat er geen andere plek vrij was. Maar hij pakte dn stoel tegenover me en keek me aan. Hi, zei ik vlug en keek snel weg, ik klapte helemaal dicht! Hi, ik ben Didier. Kom je hier vaker? Ik hou ook wel van rauw, maar niet op een bord. Haha! (Maar dan allemaal in het Engels, dat snap je). Ik keek quasi-beledigd op, opende mijn mond om iets bijdehants terug te zeggen, maar eh... I got nothing! Als dit in een of ander chatvenster was gebeurd had ik alle tijd gehad om zogenaamd ad rem te zijn (nee joh, ik zat geen drie kwartier op een antwoord te broeden, ik had het gewoon ‘nog niet gelezen’!).

Punt is: we worden in deze chatmaatschappij niet meer getriggerd om spontane conversaties in het echte leven te hebben. Ik las ergens dat de spieren in ons brein die ons daarbij helpen aartslui zijn geworden, want ze worden niet meer getraind. En geef ze eens ongelijk! Hoe triest dat ik niets tegen deze gast durfde te zeggen en meteen wegkeek. En ik durf er mijn handjes voor in het vuur te steken dat heel veel mensen dat doen. Moeten we mee kappen, mensen! Echt. Zeg gewoon hallo!

Intussen keek Didier me hoopvol aan: kwam er een antwoord dat net zo briljant was als zijn openingszin? (Niet echt een eerlijke start natuurlijk, maar oke). En toen hoorde ik mezelf zeggen: We can go out, but only if you have a good sellery. Jep, dat zei ik echt. Slechte grappen verdienen slechte grappen. Didier en ik, dat ging nog leuk worden...

Morgen vlieg ik alweer terug naar Nederland. Jeetje, wat heb ik veel leuke mensen ontmoet op Bali! Ik ben zeker dertig Facebookvrienden rijker uit alle uithoeken van de wereld. Als ik thuis ben ga ik mijn ohello-app weer openen. (Maar eerst even bijslapen). Tot snel!