Schept een band, zo’n surfplank

Jo (26) is een typisch Amsterdams meisje (euh... vrouw): ze doet belangrijke dingen in de marketing, hangt graag in hipsterbarren, pingelt een beetje op een gitaar en is iets vrijgezeller dan ze zou willen. En ze blogt, want dat hoort tegenwoordig. Jo gaat ohello uitproberen en jullie mogen mee. In gedachten dan. Momenteel zit ze op Bali, waar Ohello (nog!) niet werkt. Maar da’s daar ook niet echt nodig...

Je schijnt in Bali best wel lekker te kunnen duiken en snorkelen. Ik zou het persoonlijk niet weten, want ik heb op dag drie mijn poot gebrand aan een scooteruitlaat en mag de zee niet in! Klinkt dom (en dat is het ook), maar in my defense: het halve eiland loopt met een korst op hun rechterkuit. Het heeft zelfs een naam, de Bali Kiss. Hoe dan ook: er was voor mij niks meer te doen op die eilanden, dus hop hop de boot op, naar Canggu in het zuidoosten van Bali. Hier heb je ook stranden, maar je kunt je aan wal ook prima vermaken. 

In dit dorp draait het eigenlijk maar om een ding: surfen. (Oh en wie de volste baard heeft. En de gaafste tattoo). Heerlijk oord! Als je de zon en het vriendelijke personeel wegdenkt, heeft het wel iets weg van Amsterdam. Superveel hippe tentjes met ingewikkelde koffie en shotglaasjes vol gras. Maar er wordt gelukkig ook gewoon bier gedronken, in ieder geval door mij. Want ik ben zielig.

Ik logeer in een guesthouse met zestien kamers rondom een zwembad. Dat betekent dat je elkaar de hele tijd tegenkomt, en dan ga je vanzelf wel tegen elkaar praten. Eigenlijk een soort real-life versie van ohello dus, of een 'ohello zone'. Het valt me op dat dat hier in Canggu nóg makkelijker gaat. Dat komt denk ik omdat iedereen hier is met hetzelfde doel: surfen. Er wordt uren achter elkaar over catching the waves en eb en vloed geouwehoerd: bij het zwembad, in de rij voor de kassa, aan de bar, op het strand. O-ve-ral. En niet alleen dat schept een band, al die surfdudes moeten natuurlijk in shape blijven voor de surfbabes, dus ze gaan na het golven pakken massaal twee uur kapot in de sportschool. (Dit gebeurt allemaal voor 9 uur ‘sochtends en zonder airco!) En daar kunnen ze dan bij het ontbijt óók weer uren stoere verhalen over uitwisselen. Zij liever dan ik, maar wel zo prettig voor mijn uitzicht vanaf de strandstoel!

Woensdag is het op heel Bali Nyepi Day: nieuwjaarsdag. Eerst gekkenhuis op straat en daarna is het 24 uur lang he-le-maal stil. Om de evil demonen te verdrijven, geloof ik. Maar alles is dicht. Je mag de straat niet op en eigenlijk niet eens elektriciteit gebruiken. Ik was net in de supermarkt en alle westerse toeristen waren de boel aan het plunderen alsof de hongerwinter voor de deur staat. Aanstellers, Hoe dan ook, een stille dag betekent wel dat je het in het guesthouse een beetje gezellig moet maken. Want ook verveling schept een band. Volgens mij gaan we met z’n allen pokeren (heel zachtjes). Ik heb er zin in.