Weg met die checklist!

Jo (26) is een typisch Amsterdams meisje (euh... vrouw): ze doet belangrijke dingen in de marketing, hangt graag in hipsterbarren, pingelt een beetje op een gitaar en is iets vrijgezeller dan ze zou willen. En ze blogt, want dat hoort tegenwoordig. Jo gaat ohello uitproberen en jullie mogen mee. In gedachten dan.

Mijn borrelavond met fijne vent Rens was een prima ontmaagding van mijn ‘helloopbaan’. Causal, gezellig, geen kruimel chemie. Geen enkele aanleiding voor klotsende oksels als ik naar mijn volgende hello ga dus. Prettig idee!

Het is zondagmiddag en ik loop door de Kalverstraat, samen met de rest van Amsterdam en omstreken. De hel natuurlijk, maar ik heb werkelijk niets beters te doen... or do I? Ik kán natuurlijk kijken of iemand met mij op een hello wil. Waarom ook niet! Eens kijken: zozo, sinds mijn eerste hello zit er al heel wat meer mannenvlees op de app. Gelukkig geen gasten die een hele grote vis vasthouden of naast een proletenbak staan te grijnzen. Ik selecteer twee knapperds, en een derde jongen, Kees (te gek! Wie heet er nou nog Kees tegenwoordig). Hij is qua uiterlijk eigenlijk niet echt mijn type, maar ik hou ‘m toch. Pling! Ja, dat zat er dik in. Kees wil bier. Of koffie. Prima!

Ik vlij neer op een van oma’s stoelen in café Brecht en probeer niet de hele tijd naar de deur te kijken. Lukt aardig, want ik schrik me kapot als er ineens een kerel naast me staat. ‘Ohello’, grapt hij. Beetje jammere binnenkomer, maar ik zie het door de vingers. Want Kees is blijkbaar gewoon extreem a-fotogeniek. Hij is in het echt namelijk veel leuker dan op z'n foto's.  Terwijl ik de standaard waarwoonjewaarwerkjewaarkomjevandaanwelkeserieskijkje-vragen afwerk, merk ik dat ik Kees steeds leuker ga vinden. Hij is geestig, slim en ook nog eens oprecht geinteresseerd in mij (of hij kan verdomd goed toneelspelen). En dan heeft ie ook nog een goeie baan, een mooi huis en een geweldig kapsel. Ik ben allang blij dat knappe Hugo en stoere Patrick niet op mijn hello-verzoek reageerden en zie Kees en mij in gedachten al hand in hand door het Vondelpark huppelen...

‘Waar zullen we hierna heen gaan, Kees?’ hoor ik mezelf zeggen. Grappig, ik dacht altijd dat ik heel goed wist wat ik wilde, maar misschien moet die checklist maar eens de prullenbak in...