Waarom Balinezen nooit op een hello hoeven

Jo (26) is een typisch Amsterdams meisje (euh... vrouw): ze doet belangrijke dingen in de marketing, hangt graag in hipsterbarren, pingelt een beetje op een gitaar en is iets vrijgezeller dan ze zou willen. En ze blogt, want dat hoort tegenwoordig. Jo gaat ohello uitproberen en jullie mogen mee. In gedachten dan.

En dan schakelen we nu over naar Jo, die met haar luie ass op Bali zit. Tja, de quarterlife crisis bonkte op de deur. En dan moet je dus op reis, alleen. Op zoek naar jezelf en zo. Nee hoor, ik had gewoon vooral zin in een toffe trip en niemand wilde mee. En het is mooi meegenomen dat ik een maand volledig op mezelf ben aangewezen. Reuze benieuwd of ik dat trek, of dat ik huilend in een hoekje ga zitten wachten tot het voorbij is...

Tot nu toe geen traantjes, integendeel. Ik zit nu een week keihard te chillen in het dorp Ubud. Heb mijn verplichte yogaproefles tussen de raw food-knagende westerlingen al gehad (ALLES doet pijn), heb een vulkaan beklommen (hij slaapt mam, no worries) en expres geen Indonesische simkaart gekocht. Uit zelfbescherming tegen schermautisme, volledig uit m’n comfort zone. En het bevalt het grootste deel van de tijd eigenlijk wel goed. (Waaah, wat gebeurt er met me!)

Wifi is er op papier wel in Ubud, maar komt en gaat als een lullig straaltje zon in Nederland. In lunchtentjes waar ze zogenaamd ‘very good wifi, yes’ hebben, zie je regelmatig wanhopige gezichtjes van blanke freelancers die hun mailtjes niet kunnen versturen. Maar elk nadeel hepse voordeel: Ohello gaan de Balinezen nooit nodig hebben. Mensen groeten elkaar hier namelijk gewoon op straat. En dat klinkt nooit creepy, zelfs niet midden in de nacht. Locals zeggen hier gewoon allemaal ‘hallo’ als je langsloopt. Al-le-maal. Kunnen wij nog wat van leren.

Toeristen zijn misschien ietsjes minder groetgraag dan de Balinees, maar alle clichés over alleen reizen zijn waar. Je hoeft maar iemand aan te kijken en je hebt al een gesprek. Where are you froooom? Where have you beeeeen? Where are you goooooiiiiiinggg? Klinkt irritant, is het echt niet. Het is nu al een paar keer gebeurd dat er mannetjes ongevraagd naast me kwamen zitten met een heel verhaal. In Amsterdam zou ik met een vies gezicht strak naar m’n iPhonescherm blijven kijken, maar hier ga ik gewoon in gesprek. Want al die groezelige mannetjes hebben een verhaal. En die verhalen blijken vaak een stuk interessanter dan mijn fijne, maar oersaaie jeugd.

Ik besef hier wat voor enorme snob ik eigenlijk ben in mijn eigen land, in wat voor bescheten kringetje ik me begeef (sorry vriendjes en vriendinnetjes, niet persoonlijk bedoeld. Ik vind jullie lief!) Volgende keer als er een raar mannetje tegen me aan gaat ouwehoeren in Amsterdam, lul ik gewoon terug.

Er zijn trouwens zeker wel momenten waarop ik mijn telefoon een beetje mis, vooral als ik hier op straat loop. Want als je oogcontact maakt met de mensen langs de weg, tettert er om de drie meter iemand hoopvol ‘taxi?’ in m’n oor. Dude, als ik een taxi wil, vraag ik het wel! Heb ik ook al een paar keer gezegd, maar luisteren, ho maar. Maar goed, het hoort erbij. Ik zet mijn resting bitch face af glimlach lief ‘no thanks’. Iedere drie meter weer.