Jo ging op haar eerste hello. En dat ging zo

Jo (26) is een typisch Amsterdams meisje (euh... vrouw): ze doet belangrijke dingen in de marketing, hangt graag in hipsterbarren, pingelt een beetje op een gitaar en is iets vrijgezeller dan ze zou willen. En ze blogt, want dat hoort tegenwoordig. Jo gaat ohello uitproberen en jullie mogen mee. In gedachten dan.

Zaterdagavond, half negen. Ik zit thuis op de bank met mijn telefoon in de hand, klaar om op mijn eerste hello te gaan. Eerlijk is eerlijk: ik vind het verdomd spannend. Best maf, want ik als doorgewinterde online dater zou hier toch geen zweetdruppel om moeten laten. Wrong! Want hoe irritant en frustrerend dat eeuwige gechat ook is, het is stiekem ook wel lekker om heel even iemand digitaal te betasten voor je gaat afspreken. Even peilen of ‘ie een beetje humor heeft en niet de voorzitter van de Donald Trump-fanclub is. Maar goed, mocht het écht een totaalidioot zijn is het ook geen probleem. ‘Sorry, héél jammer, maar ik moet weer door. We faxen!’ Gouden zet van ohello om in te bouwen dat een hello maar drie kwartier duurt.

Are you ready to meet someone in 45 minutes? Op mijn scherm verschijnen zes gezellige mannenhoofden. Ze zien er allemaal leuk genoeg uit om minstens een half uur mee door te brengen, dus dit gaat vast goed komen. Althans, als ze 1) tijd hebben en 2) mijn hoofd ook gezellig genoeg vinden. En zo niet, kan ik lekker de tweede aflevering van Wie is de Mol kijken. Ook prima. Ik druk op go en de timer gaat lopen. Na drie zenuwslopende minuten (nee hoor, geintje)  krijg ik bericht! Rens (32) is wel in voor een drankje. De app nodigt ons uit in café Golden Brown. Vijf minuutjes fietsen, dus ik heb nog ruim een half uur én ben al ready to go. M’n make-up zit nog hetzelfde als toen ik het er vanochtend op smeerde en het mooiste van alles: ik hoef geen ingewikkelde date-outfit bij elkaar te harken. Ik bedoel, als er een vlek op mijn kleren had gezeten had ik me heus wel omgekleed (mits ik erachter was gekomen voor ik de deur uit was, wat meestal niet het geval is), maar ik zie er gewoon leuk-casual-no strings attached uit.

Rens zit al aan de roze bar als ik binnenkom en zwaait enthousiast naar me. Gezellig. Ik geef hem drie zoenen, plof neer op een kruk en kijk hem aan. Heel even is er een ijzig moment van awkwardness. Want waar begin je als je he-le-maal niets van iemand weet? Even schieten de ohello-tags op zijn profiel door mijn hoofd. Maar om nou te openen met ‘Zo Rens, dus jij houdt van lang douchen?’ lijkt me niet heel handig. En dan beginnen we allebei tegelijk als kleine meisjes te giechelen. IJs gebroken! Als de timer na een half uur afgaat, weet ik al een stuk meer van Rens. En ik weet ook dat het niet de vader van mijn kinderen gaat worden, maar we bestellen toch nog een derde biertje. Want het is gezellig en Wie is de Mol is toch al afgelopen.

Benieuwd wat voor figuren ik nog meer ga aantreffen aan de bar? Anders ik wel! Ik hou je op de hoogte.